Dag 13, Taranto – Locorotondo en naar zee…

Vandaag zijn we naar de andere kant van de hak gereden.

Taranto op zich is niet zoveel aan. Een havenstad met veel industrie er om heen. De stad zelf een beetje smoezelig en ruw aan de randjes. Maar het museum voor archeologie is een must-see!

Grote stukken mosaiek vloer en heel veel complete vasen uit de oudheid, want deze plek van Italië was ooit eens van Griekenland. Ik denk dat dat voor de grexit-problemen was…

Maar voor dit alles zat iets anders: Rob wilde graag naar zijn favoriete winkel, de Coin. Een soort bijenkorf-achtig warenhuis. Nou blijkt dat je daar ook kan parkeren. Ik ben voorstander van parkeergarages in Italië, omdat je dan geen zorgen hoeft te maken over hoe je moet parkeren. Dat gaat hier namelijk met kaartjes die je moet kopen bij de tabaksboer en die moet je dan openkrassen en achter je raam leggen… Allemaal in het Italiaans! Bij de parkeergarage is het betalen achteraf… Veel gemakkelijker!

Okay, waar was ik… O ja… De Coin! Blijkt de Coin te sluiten!!!!! Totale leegverkoop! Tot 80% korting!!! Als een rode lap op een stier! Voor mij was het allemaal niet zo bijzonder, maar voor Rob was het feest! Ik moest me maar even gaan vermaken, want hij was nog wel even bezig!

Nou… Ja…. Zeg… Dat heb ik dan maar gedaan. Tweede ontbijtje genomen en zitten wachten buiten de Coin. Toen hij er een na een drie kwartier weer aankwam viel de schade heel erg mee…

Toen zijn we richting het museum gelopen! De foto's staan hierboven!

Op de terugweg zijn we bij het plaatsje Locorotondo aangewipt. Het is een plaatsje in de categorie: “o, zo mooi, dat moet je gewoon zien”. Voor de rest valt er niet veel te zien in Locorotondo. Alleen dat het heel mooi is.

Het wordt ook wel het witte stadje van Puglia genoemd. Hier boven kan je zien waarom…

Weer terug bij ons huis waren we afgepeigerd. Het is 35' en we hebben twee plekken gedaan. Eerst zwembad en dan effe zitten en bij drinken!

De voordeurbel! Piero onze huisbaas! Of we vanavond meewillen met de boot naar Polignano a Mare. Nou spreekt de lieve man geen woord Engels en wij maar zeer gebrekkig Italiaans! (May van Boxel, waar ben je als we nodig hebben!) maar met Google Translate komen we er uit! Om 18.00u worden we gehaald!

Om klokslag 18.00u staat Piero voor onze deur. Hoezo Italianen zijn nooit op tijd! Of wij willen rijden… Tuurlijk joh.. Geen probleem. Eerst naar zijn zaak. Hij blijkt samen met zijn vrouw fotograaf te zijn. Later blijkt dat hij veel meer kan! Een beetje een moderne Michelangelo. Fotograaf, olijvenperser, botenregelaar en voor zijn uiterlijk een geweldige vrouw regelaar! Hij heeft een hele mooie vrouw!

We gaan samen met een toekomstig echtpaar foto's maken op de boot! We zijn gewoon extra gewicht dat de boot rustig moet houden! Nee, natuurlijk niet! Samen gaan we de boot in! Polignano is wonderschoon! Dat hadden we gewoon gemist!

Het dorpje staat op de rand van het land en het hoogte verschil is op sommige plekken meer dan 50 meter! Er zitten allemaal grotten onder en daar varen we in om foto's te maken.

Heel mooi Piero maakt ook wat foto's van ons… Helaas hadden we onze make-up dame net vrij gegeven deze dag… Het zal ons benieuwen!

Twee dingen over Polignano die je moet weten:

  1. Het de plaats voor de Red Bull schoonspring wedstrijden. Duikers springen van het dorp af zo de zee in. Schijnt erg gevaarlijk te zijn.
  2. Het liedje met daarin Volare oho van Domenico Modugno gaat over Polignano. De hemel die blauw geverfd is.

Om 8 uur waren we moe maar voldaan weer thuis! Wat een mooie dag!

Ik spreek je…

 

Dag 7, rust

Vandaag zijn we eerst eens rustig aan het genieten van onze nieuwe lokatie. Een heerlijk huis in apulia!

Beetje zwemmen en even boodschappen doen om te kunnen eten en drinken. Voor de rest gaan we niet zo veel doen! De temperatuur is hier goed vandaag rond de dertig en morgen schijnt het warmer te worden.

Ik spreek je…

Dag 3, zon, zee en strand

En de subt-titel moet natuurlijk zijn: “en verbrand…”. Dat kan ook bijna niet anders, want zon hebben we in Nederland nog niet gezien.

We zijn vandaag lekker in de buurt van het huis gebleven. Lekker naar het strand en heerlijk een beetje in de zon en een beetje in de schaduw. Het was gelukkig ook nog wat bewolkt en dat hielp. De temperatuur liep lekker op en je bent zo verbrand. Nu valt het gelukkig nog mee. Rob wat op zijn benen en mijn schouders zijn wat rood.

Het strand waar we gelegen hebben heet heel toepasselijk california beach. Vraag me niet waarom, maar het zal te maken hebben met doelen die ze willen behalen…

God wat was het uitzicht heerlijk! Het kost je een ongemakkelijke nacht, maar het was erg leuk om te zien.

Ik spreek je later…

 

Dag 12, Alba en zwembad

Vandaag hebben we niet zo heel veel gedaan. We willen nog even genieten van het zwembad en van de zon.

We gaan met auto nog een stukje in de omgeving kijken. Angelo raadt een weggetje aan in de richting van Alba. Dat schijnt erg mooi te zijn. En dat is het ook!

In de middag heeft Angelo een wijnproeverij geregeld van zijn favoriete wijnboer in de omgeving! We hebben een aantal heerlijke wijnen gekocht die we ook nog even kunnen laten liggen.

We zijn in de avond naar een lokale pizzeria gegaan voor een pizza met een birra. Dat blijft toch ook heerlijk hoor.

Mogen gaan we langzaam maar zeker toch echt aan de terugweg beginnen!

 

Dag 8, verjaardag en rust

Vandaag is mijn verjaardag en dat betekent dat ik eindelijk in de envelop van Gas kan kijken wat er in zit. Het was een verjaardagskaart van lang terug. Ik denk zelfs uit 1994. We zijn toen samen op vakantie geweest naar Amerika en hij heeft toen van mijn ouders een kaart meegekregen en heeft zelf toen ook een kaart meegenomen. Tenminste zo denk ik dat het zit… Ik wordt ook een dagje ouder… Ik kan het me allemaal ook niet meer zo goed herinneren… 😉

Onze mede Nederlanders (met zwitserse nummerplaten) zijn deze dag eindelijk op excursie gegaan met de kinders… Daardoor is het heerlijk rustig alleen de engelsen en wij zijn er. We hebben de hele dag het zwembad en de zon voor onszelf. Het heeft vanacht behoorlijk geregend en daar door is het niet meer zo loei heet! Weinig muggen en het is perfect!

Aan het einde van de middag zijn we naar Pietralunga gegaan een plaatsje die de andere kant op ligt dan waar wij normaal heen rijden. Een geweldig mooie rit en een verassend mooi dorp! We hebben dit wel vaker dat we ontdekken dat je op een gegeven moment een ingesleten pad hebt waar je automatisch doorheen rolt. Als je dan eens iets anders doet dan krijg je ook iets compleet anders (raar je, je zou er zo een opleiding over kunnen starten… 🙂 )

‘s Avonds zijn de naar Pomerancio geweest en hebben we heerlijk gegeten! Je kunt hier erg goed eten!

Al met al een heerlijke dag. Nu uitbuiken (we moeten echt op dieet na deze vakantie).

Ik spreek je later

 

Dag 13, Bocas Town

Vandaag stond het ontdekken van Bocas Town op het menu. Dit is de hoofdplaats van de Bocas del Toro eilandengroep en ook de grootste plaats in de verre omgeving. Hier doe je de boodschappen. Die trouwens op Bastimentos godsgruwelijk duur zijn. Of we worden genaaid waar we bij staan, maar de prijzen staan er echt op… Hoe die arme mensen het allemaal doen… Ik weet het niet.

Maar goed focus van Dijk! Bocas town. Het is niks! 1 straat met veel surf, dive en zwemstores en dat is het. Veel touroperator die echt iedere keer vragen of we toch misschien niet met ze willen gaan snorkelen, want duiken dat kunnen we toch niet.. Die komen niet meer boven zullen ze wel denken! Maar drijven dat kunnen ze prima!

Wat heel leuk was dat er veel restaurantjes waren en plekken om wat te drinken of te eten. Dat hebben we nog niet zo veel gezien hier in Panamá. Er was ook een heeeeeel duur winkeltje met allemaal lekker spullen! Vol met amerikanen natuurlijk (en wij) die daar hun geld aan het spenderen waren. Heerlijk broodjes en lekkere salades. Locale lekkernijen… Je kent het vast! Dus daar maar aan de second breakfast (met dank aan LotR).

Daarna om weer wat af te koelen een papaya, banaan en limoen smoothie. Weer wat verder gelopen en bij de bank geld proberen op te nemen… Krijgen we van de automaat terug dat 'ie toch echt niet gek is en ons geld gaat geven als er niet genoeg op de rekening staat. Wij hem duidelijk proberen te maken dat er toch echt genoeg op staat, maar niks hoor niet te vermurven! Wij op hoge poten naar binnen blijkt dat er een storing is in de communicatie… Wanneer dat verholpen wordt? Geen idee! Wij maar terug vallen op ons nood geld! Dat werkt altijd!

Daarna hebben we in het restaurant Barracuda heerlijk gelunch! Eindelijk vis! Je verwacht dat er mee doodgegooid wordt. Maar niets is minder waar! Je ziet geen visboer en vis in de supermarkt en restaurants… Veel vlees en bijna geen vis? Onbegrijpelijk. Maar ja als je het voor je deur hebt liggen ga je natuurlijk ook niet naar de supermarkt. Mensen vangen hier hun eigen eten als het om vis gaat!

We hadden een heerlijke Red Snapper! Goed gekeurd door Carolyn (de vrouw van Geert Albert). Daardoor hoeven we vanavond niet te koken en doen we het met een lekkere salade en stokbrood van de dure winkel in Bocas Town.

We zitten nu op ons terras (deck) en kijken uit op een geweldige zonsondergang. Je merkt wel dat het regenseizoen er aan komt, want er zijn veel meer wolken en af en toe een sputter…

Ik spreek je later…

 

Dag 11, Casa Roca

We zijn na een rit van 6 uur aangekomen op onze nieuwe lokatie. Mooi met een heerlijk uitzicht op zee! De Atlantische Oceaan letterlijk aan je voeten!

We zijn rond 9 uur vertrokken van La Barquete. In David getankt en dan door naar de andere kant van Panama. Door de bergen en de wolken. Voor het eerst sinds lange tijd was de temperatuur weer eens onder de 25 graden. Heerlijk, maar benauwd. Je kon duidelijk zien dat de route die we reden touristischer was. Er was op een gegeven moment een koffieshop aan de kant van de weg. De eerste die we gezien hebben. Dus we zijn direct gestopt en hebben een heerlijke kop koffie gedronken met iets erbij. Mevrouw een grote fooi gegeven met de boodschap… ga zo door!

In Almirante was het een beetje hectisch. Je werd bijna uit je auto getrokken om je naar een boottaxi te slepen. Ook parkeren kon je tegen betaling echt bij iedereen in de tuin wel doen. We zijn ook de eerste keer echt lastig gevallen door een bedelend jongetje. Uiteindelijk even met vingertjes tussen de deur en weg was 'ie (nee, natuurlijk niet… Maar had gekund… Hij was erg irritant). We zijn hard gebleven bedelen moet je niet bevorderen! We hebben een lokaal schooltje opgericht en pennen uitgedeeld. ( nee, ook niet… Maar had gekund als we meer tijd hadden gehad) wat we wel hebben gedaan is de lokale middenstand gespekt met de aanschaf van een broodje met Amerikaanse gore kaas.

We hadden van te voren geregeld waar we moesten zijn en waar we moesten parkeren. Dus het hele feest van hier moet je zijn. Ging aan ons voorbij!

In de boot met de eigenaar van het huis gebeld. Hij stond ons op te wachten op de pier op het eiland Isla Colon. Vandaar uit zijn we door gegaan met de boot naar Isla Bastimenos. Dit is een rustiger eiland en ligt op 5 minuten van het grote eiland af. Veel beter voor ons oudjes.

Nadat we wegwijs gemaakt zijn in het huis. Hebben we een biertje gedronken op onze nieuwe veranda. Dit ligt op eerste verdieping. Dit is eigenlijk standaard in deze gebied. Dit is om de griezelige beesten een beetje uit je huis te houden. Het uitzicht is geweldig!

Zo nu gaan we eerst een koken en dan rum-colaatjes drinken tot diep in de nacht!

Ik spreek je later…

 

Dag 7, thuis…

Vandaag blijven we op de lokatie. Het is te mooi weer en alles is gesloten. Het schijnt in dorpen en steden ook erg druk te zijn met allerlei kerkgangers. Optochten en processies zijn er in deze omgeving niet. Het schijnt daarvoor veel te warm te zijn.

Ik zal jullie vandaag wat vertellen over onze gastheren. Bill en Craig. Vandaar BC Beach House! Het zijn twee amerikanen die uit America weggegaan zijn om hier hun geld te gaan verdienen. Ze hebben dit huis gekocht en hopen hier ooit zelf te kunnen wonen. Ik denk alleen dat Craig het hier niet volgaat houden, want hij zweet zich de hele dag een slag in het rond. De deuren van het huis zitten ook potdicht en de airco staat de hele dag aan. Binnen is het dus een aangename 25 graden en zodra Craig naar buiten komt loopt het er in stromen uit! Kom op Craig deuren open, airco uit! Doe eens iets minder amerikaans en wen eens aan het klimaat!

Bill zien we niet zo veel. Wat hij de hele dag doet is een raadsel. Er schijnen nog een aantal condo's te zijn waar zij ook in zitten… Misschien is hij daar. We zien Bill alleen als er gekookt moet worden. Dan komen de echte amerikaanse hoeveelheden op tafel. Je kan er gemakkelijk 4 man mee voeden. Het is allemaal erg lekker hoor, maar veelste veel. De helft was goed geweest. Maar goed het is all inclusive dus je eet maar door! Het schijnt dat je met dit soort vakanties ook aan moet komen. We gaan thuis wel weer op dieet.

Het huis is erg mooi. Niet helemaal onze stijl. Veel riet, kleedjes en van dat strandhout… Een beetje een gemaakte beachstyle. Ach het is mooi gedaan en daar het om! We zijn van alle gemakken voorzien. Netflix (amerikaans) en prima internet, maakt het leven tot een feest (netflix staat op naam van ene Tony… Wie dat dan weer is??? We hebben geen kelder… Je weet maar nooit). Alleen zitten we niet binnen om films te kijken. Het huis staat pal aan het strand en het strand is leeg. Er is niemand! 19 mijl aan ononderbroken mooi zwart strand! Je hoort continu de golven op het strand slaan en je ziet de zoute nevel naar de huizen trekken! We hebben daar naast een heerlijk zoetwater zwembad! Met uitzicht op zee! En een heerlijk windje van de pacific! Mochten we ooit nog de miljoen winnen… Dan weet ik het wel!

Binnen een mooie grote woonkamer met een lekker bank en stoelen voor een grote (amerikaanse) TV.

Een heerlijke badkamer met een bubbelbad en afzonderlijke douchruimte!

Ik weet het niet hoor! Maar beter? Ik moet het nog gaan vinden!

Morgen gaan we iets geweldigs doen! Ik hou je op de hoogte!

Ik spreek je later…