Dag 22, Hondeproblemen en Egyptisch museum

Vannacht was het hommeles met de hond… Marple heeft de laatste dagen in Montespertoli los kunnen lopen met de andere hondjes. Dat is leuk, maar je hebt ook geen zicht meer op was ze allemaal naar binnen propt… En dat is veel van stokjes tot geitenpoep en ze likt nu tuurlijk elke flats die ze op straat tegen komt. Zeker in de buurt van een gelateria. Marple heeft bedacht bij het binnen rijden van Turijn dat ze maar eens aan de rees moet gaan! Erg onhandig als je vanuit je kamer eerst nog een heel 5 sterren hotel door moet…. Dus midden in de nacht maakt Marple ons wakker en dat doet ze niet zo maar… Mevrouw moet poepen. Dat neemt Rob, lief als hij is, op zich. Op de terugweg gaat Marple voor de liftdeur nogmaals zitten… Dus de nachtcongierge moest aan de poopscoop (het poepscheppen)!

Vandaag zijn we begonnen met een wandeling met Marple en een bezoek aan een warenhuis. We zitten tenslotte niet voor niets in het midden van Turijn aan de Via Roma. Daarna hebben we Marple op de kamer gelaten en zijn we naar het egyptisch museum geweest. Dit is een van de bekendste Museums op het gebied van egyptische kunst. Ze moeten van het Nimeto nog even leren hoe ze de signing aan moeten brengen, want je bent regelmatig de weg kwijt, maar voor de rest erg mooi.

Veel beelden en sarcofagen.

Straks gaan we nog een wandeling maken met Marple langs de Po rivier in het Parco del Valentino. Niet gek voor twee mensen die op 14-2 zijn getrouwd lijkt mij.

Ik spreek je…

 

Dag 13, terug naar huis

Het zit erop! Vandaag zijn we richting huis gereden. Vanochtend nog een lekker ontbijt. Hierdoor vertrekken we pas om 9 uur. Dat is best laat, maar goed… We rijden vandaag tot frankfurt. Dat is best nog ver en we gaan via Zwitserland. Het is gelukkig allemaal goed gegaan met de grensovergang. Zwitserland is best nog een groot land. Wij zijn natuurlijk gewend dat je oostenrijk zo door bent. Nu doe je toch echt nog wel een een uur of vier over zwitserland.

De wachttijd bij de tunnel was 20 minuten en dat viel gelukkig erg mee.

In Frankfurt hebben we in de wijk Harmheim een hotel geboekt. Harheimer hof. Twee dingen. 1. Ga buiten de deur eten en de gangen ruiken onaangenaam. Voor de rest is het te doen. Prima doorreis hotel!

Dit was voor deze vakantie de laatste entry! We gaan vast nog een keer op vakantie! Tot dan.

Ik spreek je later…

Isola della scala

Onze tweede rit naar italië is ook bijzonder goed verlopen. Wat een feest om zoveel dagen over de reis te doen. Je gaat gewoon later op pad en je hebt tijd om onderweg rustig te stoppen voor een heerlijke lunch in een dropje.

Na een wat onrustige nacht in Nesselwang, het eten viel wat tegen en ook wat slecht, zijn we rond 9 uur in de auto gestapt en richting de brennerpas gereden. Rob had speciaal een vlam meegenomen en een oude pijp. Het feest kon beginnen! Op zich viel het een beetje tegen die hele brennerpas. Tunnel in en uit, brug over en dan heel veel bergweggetjes waarbij je achter diverse campers hangt en 30 rijdt. Het is de 8 n-euro niet waard. Het schijnt dat de nieuwe brennerpas ongeveer 4 uur van je reistijd afhaalt. Dus wat dat betreft is het 8 n-euro die goed besteed zijn.

Nadat we Italië zijn binnengereden valt het in eerste instantie niet op door de airco, maar de temperatuur is opgelopen naar 36gr en de zon schijnt weer! We rijden langs het Lago di Garda en herinneren ons de goede maaltijd op de berg met veel truffel en heerlijke olie! Door naar het zuiden… De weg is leeg en we kunnen goed doorrijden. Om 1 uur zijn we ter hoogte van Roverto en gaan we het stadje in om te gaan lunchen. Maar waar! Mijn tactiek is google maps en reviews lezen.. Waar zit wat en hoe?! Rob's tactiek is niet zeiken, maar we zien wel. Deze keer pakt deze tactiek wonderwel goed uit! We hebben op het piazza malfatti 8 zitten eten bij Assaporando Rosticceria-ristorante. Heerlijk: gegrilde groenten en pasta met paddestoelen. Een salata di pollo “to die for”!

We merken dat het in Italië stukken warmer is en we zweten ons helemaal uit elkaar. We zitten ook een beetje in de zon voor Marple, want dan ligt zij een beetje uit de weg. Al hoewel…

Na de heerlijke lunch krijgen we een emailtje van Otto ducati D'oro, wanneer wij denken aan te komen vandaag. Ik mail terug dat het om 4 uur zal zijn. En we lopen langzaam weer naar de auto en met de airco op -15gr om bij te komen gaan we verder op weg.

Op de lokatie zijn we erg verrast! Alles is spiksplinter nieuw en hyper modern. Kamersleutel tegen de deur tikken en hij gaat open. Airco en erg stil! Geen kip in de buurt! Heerlijk.

We gaan nu zo met de beagle lopen en dan gaan we richting het dorpje voor onze avond maaltijd met een italiaans ijsje?

 

Madrid part One

We zijn in Madrid aangekomen en hebben direct de dingen gedaan die op ons lijstje stonden. We wilden de geurnica zien van Picasso en ik wilde, zoals gewoonlijk, shirts van Hard Rock. Nou direct maar doen dan, want we waren toch al om 2 uur in de stad. Het is hier overdag ongeveer 32 graden en dan zweet je dus behoorlijk als je met een Beagle door de stad moet lopen. Ook hier is de regel nergens met een hond naar binnen. Zelfs niet in de metro of de bus. Het is belachelijk, maar je kunt er helaas niets aan doen.

We moeten dus wat meer Marple in de bench laten en wat meer met de benenwagen doen. Ach er zijn ergere dingen en je ziet zo wel wat meer van de stad.

Vanochtend was de zondagsmarkt van El Rastro. Mocht je ooit in Madrid zijn op zondag moet je deze markt gaan bezoeken. Het ligt in het oude deel van Madrid. Allemaal kleine steegjes en straatjes en heel veel kraampjes. Met heerlijke oude meuk en “antiek”. De hele stad loopt er rond. Veel Madrilenen en ook toeristen, maar het is echt een markt voor en door mensen uit Madrid. Rob heeft nog heerlijk tussen de platen kunnen snuffelen en samen hebben we lekker door de binnenstad kunnen lopen en mensen kijken. We hebben n een klein steegje bij een cerveceria een biertje gedronken en een tapa gegeten. Prima om zo je zondagochtend door te brengen.
Rond twaalf uur wordt het te heet en zie je de locals langzaam vertrekken om van de siësta te gaan genieten. Wij zijn dus ook maar teruggelopen naar het hotel. Rob ligt naast mij op bed om net te doen of hij een echte Spaanse Man is. Hij knort het uit. Ik ga zo maar eens de Hollander spelen en ga naar het zwembad om nog verder af te koelen.

Tot later…

To market or not to market…

Vandaag wilde Rob naar een plaatselijke markt, want dat was ons in dit deel van Portugal nog niet gelukt. Vandaag was de markt in Querteira. Ongeveer 20 kilometer hier vandaan. Wat blijkt dat plaatsje ligt aan zee. Niets bijzonders in een land met 1000 kilometer kust, maar in de zomermaanden in de Algarve betekent dat dat heel vrij Portugal naar de kust wil in de Algarve. Dus file rijden, gelukkig niet lang en we waren er snel achter dat de markt het niet zou worden. Dus we zijn weer richting huis vertrokken. De tussenstop in Loulé was erg positief. Leuke stad met erg mooi oud centrum, daarnaast ook een leuke lokale markt en niet toeristisch. Marple is mee geweest en dat is toch, voor ons, ieder keer weer een feest. Maar voor de Portugezen blijft het raar. Honden heb je in de tuin aan een ketting of ga je mee jagen. Als je een hond heb aan de lijn, ben je of erg rijk (en gestoord) of een zigeuner. Daar wordt erg op neer gekeken.

Vanavond zijn we naar een feira (feest) geweest. Het is het feest van de visser in Faro. Het hele Largo de São Fransisco was afgezet en er stonden honderden tafels en iedereen komt daar heen om te eten. Heerlijke lokale visgerechten staan er klaar om op te eten. Oesters, kreeft, krab en ga zo maar door. Het is niet goedkoop, maar wel erg lekker en wat mij opviel nauwelijks (tot geen) toeristen. Het was echt een feest van de lokale bevolking en men vond het erg leuk dat wij er waren, want er werd goed op ons gelet en bij het bestellen namen ze echt de tijd voor mij. Want zo toerist moet je natuurlijk wel een beetje aan de juiste gerechten helpen. Dus we hebben oesters en gamba’s gegeten en een soort couscous soep met schelpdieren er in. Een soort salade van zeevruchten en als toetje een amandelkoek voor Rob en chourros voor mij. Nou zijn we klaar voor een avondje doordrinken, want deze maaltijd staat als een klok. We kunnen zo mee op de vissersboot.

Tot laters…

Markt of toch niet…

Vandaag wilde Rob graag een markt zien in Portemão. Dit is ongeveer 50 kilometer van het huis. We zijn dus die kant op gegaan, maar helaas van een markt was geen sprake. Terwijl toch duidelijk aangegeven stond dat de eerste maandag van de maand er een markt in Portemão zou moeten zijn.
Op zich maakt het niets uit. De plaats was leuk en prima om even door heen te lopen. Marple was bij ons en dat is op zich al een feest. We hebben sushi gegeten voor de lunch en dat is hier ongelofelijk goedkoop.

Daarna zijn we op de terugweg gegaan. Maar via een omweg. Twee plaatsjes die het bezoeken waard zijn, zijn Alte en nog een plaatsje waar we de naam even van kwijt zijn…. Ik kom er op terug!

In Alte (geen familie van Der) zijn een aantal bronnen die de omgeving voor zien van o zo belangrijk water. Daar zijn we heen gelopen, maar Marple wilde er niet van drinken. Een vrouw met smaak, want er zwommen ook diverse visen in en dat is iets voor een kat en niet voor een hond.

Daarna zijn we doorgereden naar de tweede plaats met een naam waar ik nog op terugkom. Tegen de tijd dat we daar aankwamen was het gaan regenen en hebben we besloten om door te rijden en het stadje zonder bekende naam links te laten liggen (letterlijk). Toen we uiteindelijk thuis waren heeft het gegoten. Heerlijk, want het is nu niet zo ongelofelijk heet meer. Een dag respijt. Als het goed is, is het weer morgen beter. We wachten af.

Op het programma morgen staat Faro. En dan zonder Marple. Die zal zichzelf thuis moeten vermaken.

Tot laters…

Dat was schrikken…

Wij gaan elke avond lopen met Marple en dat hebben we gisteravond ook gedaan. Ach we gaan eens een andere kant op. We lopen rechtdoor in plaats van links af.

Wat blijkt? Het huis aan de overkant heeft niet alleen twee honden naast het huis staan, maar ook een stuk of vier achter het huis. Elk met zijn betonnen huisje en een ketting. Daarnaast waren er ongeveer 10 katten en een roedel ganzen en een stuk of wat pauwen.

en terwijl wij langslopen met Marple breekt de hel los! Alles begint te blaffen, te gakken en te pauwen. Het was alsof de wereld stopt met draaien. En toen we langs waren gelopen moesten we ook nog weer terug.

De mensen in het gehucht zijn allemaal wezen kijken wat dat voor herrie was. Ze weten nu in ieder geval dat er Nederlanders in hun dorp zijn komen wonen.

Vandaag?

Eerst het strand en dan gaan we thuis wat eten en eens in Nazaré kijken. Daarna misschien nog een keer strand. We hebben tenslotte niet voor niets een strand windscherm en strandkoepeltje gekocht.

Ik spreek je later…