Hot or not in Arima

Vandaag was het hotspring-dag. We zijn naar Arima geweest. Dit is een plaats waar je naar een onsen kunt. Dit is een japans badhuis en in dit geval zijn er in het dorp twee bronnen met thermaal water. Je kan dus kiezen of je in heet schoon water wilt liggen of in heet bruin water. De twee soorten water hebben allerlei genezende krachten. Je wordt er schoon van en sterk en gezond en het is goed voor je…. Je wordt alleen niet zwaargeschapen van. Want in de penisafdeling hebben de japanners duidelijk achteraan in de rij gestaan. Je kunt eigenlijk beter zeggen ze hebben gezocht naar de rij, maar helaas niet gevonden. Je snapt het al wij waren de twee gorilla’s in de mist, terwijl de japanners de muisjes in de mist aan het spelen waren.

Maar ik loop een beetje vooruit op het geheel. Beginnen bij het begin… Ontbijt was zoals al gewoon weer erg lekker en ik kom kilo’s aan. Na een heerlijk ontbijt zijn we met de gratis hotel bus naar Osaka station gegaan. We moesten naar het bus station en die ligt aan de andere kant van het station in weer een heel ander gebouw. Gebouw gevonden, ticket gekocht met veel handen- en voetenwerk. Even gewacht en daar kwam de luxebus. Over de snelweg naar Arima. Het is mooi om zo Japan aan je voorbij te zien schuiven. Je ziet duidelijk dat alles aardbevingsbestendig moet worden gebouwd. Huizen zijn over het algemeen ook laag. Naast de snelweg ziet alles er natuurlijk niet zo bijzonder uit, maar als je dan op een gegeven moment de snelweg afgaat, dan verandert dat snel. Kleine huisjes en smalle weggetjes tegen heuvels op en bij heuvels langs. Mooi!

In Arima hebben we eerst de bekende Arima carbonated cake geprobeerd. Dit is een soort broodje bapao, maar dan met een soort zoet bonenvulling. Erg lekker. Daarna zijn we Arima gaan verkennen.

Er zijn twee Onsen in Arima. De ene is wat hoger gelegen en daardoor rustiger. Dit is ook de Onsen waar het schone water is. Daar zijn we begonnen. Met veel handen en voeten kregen we de tickets om te kunnen onsennen. De grap is dat je hier een ticket voor iets uit een automaat moet halen, maar deze automaat is compleet in het japans met alleen ergens een prijs of iets dergelijks. Niet te snappen en dus moest de meneer die ons verwezen heeft naar de automaat en rustig stond te wachten op een meter afstand ons helpen om tot de conclusie te komen dat we knop 5 an de tweede rij moesten hebben. 2 baden voor twee personen en geen museumbezoek.

Daar gingen jut en jul uit nederland met een heeeeeeel klein handdoekje beginnen aan een avontuur die een historie heeft van 5000 jaar. We hebben goed afgekeken en nageaapt. Het zag er goed uit. Beter goed gestolen dan slecht zelf uitgevonden. Het is bij deze onsen niet de bedoeling dat je erg lang blijft hangen. Het is genieten van de warmte en pleite. Na deze Onsen zijn we naar beneden gelopen en bij een tempel hebben we ons gewaagd aan een boedistisch gebed met gongslag en handenklappen. Om te vieren dat we boedist zijn geworden hebben we ook maar even een boedaatje meegenomen. Na deze geestelijke voeding had ons lichaam ook voeding nodig en zijn we in de plaatselijk feesthal gaan eten. Sobanoedels versgemaakt. Dethmar warm in de soep en ik twee soorten koude. 100% boekwijt en 80% boekwijt. Met een soort koude dipsoep die je dan zelf opsmaakt kunt maken. Ook weer heerlijk!

Daarna zijn we naar de tweede onsen gelopen en hier hebben we ons in de koffie laten zakken. Zo bruin was het water. Heet dat het was. 44gr C! De boel was zo gaar… Erg ontspannend, maar wat het lekkerste was waren de masagestoelen en de voetreflexzone aparaten. Ze passen niet in de koffer, maar ik wil er het overgewicht wel voor betalen.

Na deze tweede onsen was het tijd om heel langzaam weer richting de bus te lopen. Weer terug naar Osaka. We moesten nog even wat boodschappen doen en dan de koffer in gaan pakken.

We zijn de buurt van het hotel naar een sushirestaurant gegaan met een sushitrain. Alles was 130¥. Dat is ongeveer €1,10 per bordje en dat is geen geld voor vers gemaakte sushi. We hebben er dan ook van genoten!

Nu liggen ik lekker op bed en deth zit in de gemakkelijke stoel een beetje te netten. De koffer is ingepakt en we zijn zo klaar voor slapen en vertrek. Ik ga morgen zelf naar het vliegveld en deth gaat met de crewbus. Ik weet waar ik moet zijn en wanneer de bussen gaan. Het gaat helemaal goed komen. De samenvatting en wat meer foto’s komen als ik weer thuis ben.

Ik spreek je later…

Kyoto

Vandaag zijn we naar Kyoto geweest. Kyoto is de oude hoofdstad an het keizerrijk en heeft daardoor een overvloed aan tempels en mooie gebouwen. We zijn begonnen met lekker ontbijten samen met de collega van Deth en haar moeder. Toen zijn we vertrokken richting Umeda station en JR osaka station. Dit is 1 van de grootste station in Japan. Het is een doolhof van gangen en hoeken. Het is zo moeilijk navigeren dat zelfs de lokalen de weg kwijt raken. Op JR Osaka station moesten we een kaart kopen voor de trein. De ene helft van de groep begon wild op een ticketmachine te rossen. Terwijl de andere helft eens ging vragen waar we eigenlijk naar toe moesten. Uiteindelijk hadden we de tickets naar Kyoto en konden we netjes in de rij gaan staan om te mogen instappen. Het is een 30 minuten naar Kyoto. Je merkt direct dat de stad minder vrij is als Osaka. Het is stijver en heeft meer een masker. In Koyto moesten we nog een stuk met de bus. Dat was ook weer een feestje. Ook hierbij weer een wirwar aan kaartjes, lijntjes, kleurtjes en zoek het maar uit. Na even bestuderen blijkt het mee te vallen. We hebben de route zo door.

Het is druk in Kyoto. Het is zondag en vandaag is de herdenking van de Tsunami van vorig jaar. Het is topdrukte bij de tempels. Er wordt aan bellen getrokken, heftig geklapt en geld in gleuven gedonderd. Mooi om te zien. We zijn begonnen in de Yasaka Shrine. Een mooie grote tempel. Veel mooie hoekjes en kiekjes. Na bij de tempel te hebben gekeken zijn we wat verder rondgelopen en we hoorden muziek. Wij kijken blijkt dat een concert te zijn ter herdenking van de ramp. Een markt er omheen waar spullen verkocht werden en de opbrengst is voor de slachtoffers. Ik heb twee sake kopjes gekocht. De ene was 1000¥ en de andere 2100¥, maar de man vond het zo leuk dat wij er waren dat we de twee meekregen voor 2000¥. Ik kon hem niet overtuigen van het tegendeel. De kopjes moesten ook gedronken worden voor goed geluk. Wij met ze aan de sake. kampai!

Daarna hebben we afscheid genomen van de collega en d’r moeder. Zij blijven waarschijnlijk slapen in Kyoto in een Ryokan. Een hotel in oude style. Wij zijn daarna de geisha wijk ingelopen. En ja hoor daar lopen ze gewoon in het wild rond. Hele mooie geisha’s en een samoerai hond. Dat is dan weer erg zielig, maar is wel een onderdeel van Japan. Dat zie je heel veel. Marple kan nog heel veel mooie pakjes: Maja de Bij, Popeye de zeeman/vrouw enzovoort. De Gion wijk is een van de oudste wijken van Kyoto en straalt nog veel van de oude style van Kyoto uit, met zijn houten huizen. Zelfs de pagoda in de wijk is compleet van hout. Erg mooi om te zien.

In de wijk zijn heel veel leuke winkeltjes met leuke souvenirs. We hebben groene thee ijs gegeten, want 1 van de dingen die je gedaan moet hebben is het eten van green tea sweets zegt Che. Nou Che, bij deze?

Van de wijk Gion uit zijn we met de bus naar de Daikakuji temple gegaan. Naast de tempel ligt de Osawa pond. Daar zijn we omheen gelopen naar de vijver ligt een groot bamboe bos. GEWELDIG! Tijdens het lopen begon het te regenen, maar tot dit moment hebben we geweldig weer gehad. Volop zon en bijna geen wolken. Deze tempel ligt buiten de stad en er is bijna niemand. Sereen is woord! Vanuit deze tempel zijn we met de bus naar het treinstation gegaan. Van daar uit terug naar Osaka. We zijn weer lekker naar de eetwijk gegaan om te scoren. Het blijft een lekkere stad!

Morgen gaan we naar een Onsen. Dat is een Japanse sauna.

Ik spreek je later…

 

Het verschil van een Japanner…

Vandaag zijn we met een collega van Dethmar op stap geweest. Che is geboren in Osaka, maar woont nu met haar vriend in Tokyo. Ze Was dit weekend gelukkig bij haar moeder en daarom met ons afspreken. Wat maakt het een verschil als je een Japanner bij je hebt. De compleet onleesbare dingen worden plotseling begrijpelijk. Dingen die je graag wilt komen binnen handbereik. Eten dat je ziet kun je nu ook bestellen…

We hebben allemaal dingen gedaan die che ook nog nooit heeft gedaan ook al woont al haar hele leven in Osaka. Dat is net als bij ons. Je woont naast de tulpenvelden, maar wie heeft ze ooit bezocht!?

We zijn begonnen bij Umeda station. Daar hebben we op Che gewacht en zijn we samen naar Tsutenkaku gegaan. Dit is de 103 m hoge Hitatshi radio toren. We zijn daar onderdoor gelopen en hebben in een klein restaurantje geluncht. Che heeft voor ons “gekookt” ze heeft een ekonomiyaki gemaakt. Dit is een soort rosti, maar dan met van alles en nog wat. Het woord ekonomiyaki betekent ook zo al je wilt. Je kunt het dus maken met van alles en nog wat er door. Daarnaast hebben we gefrituurde hapjes op een stokje gegeten. Erg lekker. Daarna zijn we door gelopen naar onze volgende halte Osaka Castle. Op onze weg daarnaar toe komen we een brandweerkazerne tegen en de buurman van Dethje die is brandweerman geweest en wij zijn dus naar de kazerne gelopen.

Che heeft gevraagd of we de brandweerauto op de foto mochten zetten en voor dat je ekonomiyaki kunt zeggen zat Dethmar in de brandweerjas en had hij de spuit van de baas in zijn hand. Geweldig! Che zei dat zij dit als vrouw in haar eentje nooit voor elkaar gekregen zou hebben dus het was ook een belevenis voor haar. Daarna door naar Osaka Castle. Het kasteel waar Osaka omheen gebouwd is. Langzaam komen de lentebloesems opzetten en heel Japan komt kijken (hanami). Op dit moment staan de pruimenbomen in bloei en het is big thing in Japan! Ik moet zeggen het ruikt ook heerlijk. Daarna zijn we doorgelopen naar het kasteel. Door de kasteeltuin en helemaal naar boven in het kasteel naar het uitkijkplatform. Osaka aan je voeten.

Na het kasteel moest Che langzaam maar zeker weer richting Tokyo. Dus we zijn naar Namba gereden met de metro om daar afscheid te nemen voor de hard rock cafe. Na het afscheid even een tshirt gescoord voor het bewijs dat ik Osaka geweest ben en toen zijn we door gelopen naar Dotomburi Dori. We zijn al bijna vaste gasten. Een kom noodle soup naar binnen gewerkt en toen op zoek naar een cafe voor een biertje en wat stokjes. Een paar straten naast Dotemburi Dori zat een klein cafeetje voor locals. Men keek ook raar op toen er twee grote hollanders naar binnen stapten! Hoe hebben jullie dit gevonden? Gewoon onze neus achterna gelopen. Er werd heftig gelachen en we mochten gaan zitten. Lekker gegeten en toen realiseerden we ons dat het laatste busje naar het hotel om 21.50u vertrekt. Dus halsoverkop naar het hotel terug. Door het grootste ( en dus ook het onoverzichtelijkste) station nog een sprintje getrokken en echt op het nippertje de laatste bus gehaald. Hij stond al bij het verkeerslicht. We mochten gelukkig nog instappen.

Nu zitten we uit te buiken en moeten we eigenlijk gaan slapen, want het is al 10 voor 1 en we gaan morgen naar Kyoto.

Ik spreek je…

 

Kuidaore

Dat staat voor jezelf uit huis en haard eten. Ook wel jezelf blut eten genoemd. Wij hebben vanavond een klein begin daarmee gemaakt. We zijn naar Dohtembori geweest. Dit is een straat met alleen maar restaurantjes, kraampjes en vreettentjes. Erg leuk en erg lekker. Jammer dat we geen japans spreken, want daardoor gaat veel verloren in de vertaling. We hebben octopusballen gegeten. Dit zijn een soort bollen met daarin een zachte vulling en octopusvlees. We hebben in een heel klein japans barretje een soort japanse tapas gegeten. Daarna zijn we bij een sushi bar gegeten. Erg lekkere sushi, alleen was de kwaliteit niet die van sushizanmai in Tokio. Dat blijft nog steeds de toppppperrrrrr in sushi land. Na het sushigeweld een toetje die mij heel bekend voor kwam van onze Portugal vakantie. De pasteis de Nata, die heten hier gewoon english cream cakes…

Daarna moesten we met de metro terug van Namba naar het hotel. Dit valt mij erg tegen. Ik ben in metro’s vaak niet slecht, maar hier valt dat toch tegen. Een zee van mensen, veel kleur van posters en reclames en dan moet je daartussen de metrokleuren maar moeten ontwarren. Ik ben regelmatig de kluts kwijt, maar we komen nog steeds op onze plek.

Morgen gaan we met een Japanse collega van Dethmar de stad in. Dat wordt leuk.

Ik spreek je….

Osaka, we have arrived…

Na 10 uur en 40 minuten zijn we in Osaka aangekomen. Ik mocht business class vliegen en dat was een belevenis. Eindelijk vliegen zoals het hoort. Helaas ben ik verpest voor het leven, want de volgende keer is het gewoon weer in de economy class en dat is ook prima hoor, maar dat business vliegen is toch wel erg leuk. Heerlijk ruim en je kunt compleet plat slapen. Ongekende luxe!

Ik heb naast een andere IPBer gezeten. Dit was de moeder van een collega van Dethmar. Ik was dus niet helemaal alleen….

Na aankomst is het 1 uur en 10 minuten rijden naar het hotel en de weg daarnaar toe is dodelijk saai. Links en rechts hoge geluidsschermen en geen vluchtstrook, dus het is net of je door een hoge goot rijdt. Daarbij komt nog dat het ook nog behoorlijk regent en dan is het net of je zo weg kunt spoelen.

Het hotel is prima, maar een kamer met twee losse bedden ging er niet in bij de japanners. Het contract met klm is voor 1 kamer met 1 bed en dat jullie dan plotseling twee bedden willen of een wat groter bed dat gaat er niet in. Complete consternatie, die bestond uit fluisteren, achter handen met elkaar praten, smoezelen, in mappen kijken, op de computer kijken, toch weer zeggen dat het contract er was en het toch niet anders kon. Uiteindelijk dan toch maar de baas roepen die duidelijk de opleiding “nee zeggen voor Japanners” met goed gevolg had doorlopen. Het is nee en het blijft nee. Not on my watch! Dethmar en ik slapen dus in 1 bed, maar dat is toch nog best wel groot… We wachten af en anders moet deth maar door het aarbevingsluik heen en op het balkonnetje slapen….

Na het douchen wil Deth slapen. Hij heeft natuurlijk wel moeten werken. Dus ik ben de dichtsbijzijnde winkelstraat op gaan zoeken voor een pin automaat. Helaas was ik vergeten dat je in japan er helemaal niets van snapt… Geen enkele letter. Dus als je probeert je kaart in een gleuf te douwen die dan net doet of jij niet bestaat en alleen een grote reeks krabbels op het scherm geeft als reactie, dan ben je weer helemaal terug. Het resultaat van deze actie was: weer verwonderd staan dat culturen zo veel van elkaar kunnen verschillen en teruglopen naar het hotel en daar vragen waar ik een werkende atm kan vinden. Nu ben ik 20.000¥ rijker en direct weer 1.080¥ armer voor de lunch. Die heb ik dan ook maar in buurt van het hotel gehaald, want helemaal teruglopen trek ik niet meer.

Ik zit nu in de hotellobby dit verhaal te schrijven en een beetje voor me uit te gapen.

Ik spreek je…

 

Osaka, we have arrived…

Na 10 uur en 40 minuten zijn we in Osaka aangekomen. Ik mocht business class vliegen en dat was een belevenis. Eindelijk vliegen zoals het hoort. Helaas ben ik verpest voor het leven, want de volgende keer is het gewoon weer in de economy class en dat is ook prima hoor, maar dat business vliegen is toch wel erg leuk. Heerlijk ruim en je kunt compleet plat slapen. Ongekende luxe!

Ik heb naast een andere IPBer gezeten. Dit was de moeder van een collega van Dethmar. Ik was dus niet helemaal alleen….

Na aankomst is het 1 uur en 10 minuten rijden naar het hotel en de weg daarnaar toe is dodelijk saai. Links en rechts hoge geluidsschermen en geen vluchtstrook, dus het is net of je door een hoge goot rijdt. Daarbij komt nog dat het ook nog behoorlijk regent en dan is het net of je zo weg kunt spoelen.

Het hotel is prima, maar een kamer met twee losse bedden ging er niet in bij de japanners. Het contract met klm is voor 1 kamer met 1 bed en dat jullie dan plotseling twee bedden willen of een wat groter bed dat gaat er niet in. Complete consternatie, die bestond uit fluisteren, achter handen met elkaar praten, smoezelen, in mappen kijken, op de computer kijken, toch weer zeggen dat het contract er was en het toch niet anders kon. Uiteindelijk dan toch maar de baas roepen die duidelijk de opleiding “nee zeggen voor Japanners” met goed gevolg had doorlopen. Het is nee en het blijft nee. Not on my watch! Dethmar en ik slapen dus in 1 bed, maar dat is toch nog best wel groot… We wachten af en anders moet deth maar door het aarbevingsluik heen en op het balkonnetje slapen….

Na het douchen wil Deth slapen. Hij heeft natuurlijk wel moeten werken. Dus ik ben de dichtsbijzijnde winkelstraat op gaan zoeken voor een pin automaat. Helaas was ik vergeten dat je in japan er helemaal niets van snapt… Geen enkele letter. Dus als je probeert je kaart in een gleuf te douwen die dan net doet of jij niet bestaat en alleen een grote reeks krabbels op het scherm geeft als reactie, dan ben je weer helemaal terug. Het resultaat van deze actie was: weer verwonderd staan dat culturen zo veel van elkaar kunnen verschillen en teruglopen naar het hotel en daar vragen waar ik een werkende atm kan vinden. Nu ben ik 20.000¥ rijker en direct weer 1.080¥ armer voor de lunch. Die heb ik dan ook maar in buurt van het hotel gehaald, want helemaal teruglopen trek ik niet meer.

Ik zit nu in de hotellobby dit verhaal te schrijven en een beetje voor me uit te gapen.

Ik spreek je…

 

Gaat het dan toch echt gebeuren?

Het eerste hele kleine deeltje van de reis zit erop. Ik sta op schiphol. Ik heb bij de incheckbalie op Dethmar gewacht en samen hebben we ingecheckt. Op dit moment ziet het er nog goed uit. Het vliegtuig is niet overvol en dus is er een goede kans dat ik mee kan. Zo dat wa het voor nu ik ga nu zo ergens een broodje scoren en dan langzaam maar zeker op naar de gate. Misschien heb ik daar nog even tijd en anders…

Ik spreek je…. (of thuis, of in Osaka, Japan)