Dag 21 Update, Da Michelle

Wij zijn net terug van het avondeten en lopen met Marple.

Het was weer een belevenis. Op 15-8 gaan veel italianen uit eten en is het in restaurants erg druk. Als je geen reservering hebt kom je meestal niet aan de beurt. Behalve als je een goed hotel hebt….

Pizzaria Da Michelle is een familie pizzeria die al sinds 1922 pizza's bakt!

Het was een belevenis om er te zitten. Gecontroleerde chaos is het enige wat ik ervan kan zeggen. De pizza's zijn klein en wat dikker en erg lekker! Geen light menu!

Ik spreek je…

 

Dag 21, Vertrek en lunch bij Angelo

Vandaag zijn we begonnen aan de terugreis naar het noorden. Het is een natte dag geworden. We hebben veel regen gehad onderweg. Italianen kunnen niet omgaan met regen tijdens het rijden. Ze gaan in paniek op de rem en alle lamoen van de auto gaan aan. Remlichten, alarmlichten, mistlichten en breedstralers. Daarna denken ze dat het een goed idee is om midden op de snelweg te gaan staan omdat het een “beetje” regent.

Bij Angelo in Piemonte hebben we onze wijn opgehaald die hij even voor ons heeft opgeslagen. En we hebben bij hem geluncht. Het is namelijk vandaag Maria Hemelvaart en dat betekent dat iedereen vrij is en dat iedereen uiteten gaat

Nu zijn we in Turijn. In het hotel “Principi di Piemonte“. We hebben een gratis upgrade gekregen naar een junior suite en kijken vanavond uit over de stad!

Morgen zijn we nog hier en dan gaan we maandag verder door naar het noorden.

Ik spreek je…

 

Dag 16 en 17 Roma

Ik ben dood… Of liever gezegd zijn mijn voeten dood… Ik heb de afgelopen twee dagen kilometers afgelegd!

We waren zaterdag om half twaalf in Rome en toen konden we nog niet inchecken. We hebben de spullen afgeleverd en zijn de omgeving gaan verkennen. Pizzaatje gegeten en wat gedronken. Toch ook al weer wat kilometers gemaakt blijkt later. Daarna ingecheckt en doelen bepaald. Trevi fontein, hard rock cafe en wat gewinkeld.

We hebben gegeten in Trasteverde. Dit is een wijk van Rome waar veel mensen uitgaan en gaan eten. Hip and happening… Nou daar moesten wij natuurlijk zijn… We hebben gegeten bij Bir and Fud. Aan te raden. alleen het personeel heeft meer lol met elkaar dan dat ze letten op de gasten, maar ja dat is ook hip and happening. Het voordeel van Bir and Fud? Ze schenken alleen maar micro brewery bier van locale brouwerijen. En daar zitten erg lekker bij!

We zijn de zondag begonnen met het ontbijt in het hotel. Prima Amerikaans buffet inclusief slechte Amerikaanse koffie. Dit is de eerste keer dat ik in Italië een slechte kop koffie heb gehad!

Hierna zijn we naar Porta Portese. Daar zou een antiekmarkt zijn met duizenden kramen. Nou het waren er ook duizenden alleen met de bekende meuk. Er waren maar een paar antiek kramen bij… Jammer maar wel weer een leuk ervaring bij een koffiekraam! Wat kunnen sommige mensen een lol hebben

Daarna zijn we naar de paus gelopen! Druk! druk! Alsof de goede man thuis is! Nou zit hij natuurlijk gewoon in zijn buitenverblijf! Dus wij zijn door gelopen naar het Pantheon! Een geweldig mooi kerk van meer dan 2000 jaar oud. Het is de enige ter wereld met een on ondersteunde dome van beton van deze afmeting! We zijn gewoon vergeten hoe je dat moet maken…. Raar!

Daarna had Rob een aantal restaurants op het oog. De mooie kleren moesten aan en daar gingen we! Wat dacht je allemaal “chiuso per ferie” of te wel gesloten in verband met vakantie! Niet dus… Waar zijn we beland… Bir and Fud! Ik zeg niets! Hip and happening!

Ik spreek je…

Even terugkijken…

Dit is nu de vierde dag van onze vakantie en we moeten nu maar eens verslag doen van de eerste paar dagen. We zijn hier vanwege gebrek aan tijd en te moe niet aan toegekomen.

Dag 1

Om 4.30u ging de wekker en dat is dan toch wel erg vroeg! Maar goed je doet wat je met jezelf hebt afgesproken en je duikt onder de douche door en om 5.30u zaten we in de auto richting Arnhem en uiteindelijk Italie. Wat we altijd doen is om de paar uur rijden even er uit. Beagle moet plassen en drinken en wij moeten even relaxen. We hadden deze keer geen koffie meegenomen, dus er moest regelmatig een koffiepauze worden ingepland. We hebben twee keer een korte file gehad. Daardoor schoot het lekker op en waren we om 15.30u in Längenfeld. Prima kamer! Erg groot met een apart zitgedeelte. Hier kon Marple's bench prima staan. We hebben hier weer half pension dus 's avonds konden we gewoon aanschuiven en in schuiven. Daarna naar bed! Slapen was geen probleem met een 1 liter bier als slaappil!

Dag 2

Vanuit Längenfeld via de tsimmeljoch pas naar Italië. Duurt wat langer, maar is wel erg mooi! rob viel het mee deze keer. Er waren minder motoren. Die kwamen pas later op zetten. Wij waren toen al bezig om weer omlaag te rijden. Het was een rustige rit met veel natuurschoon. We hebben ervoor gekozen om de tolwegen te vermijden. In het begin was dat erg leuk, maar na een behoorlijk aantal uren rotondes af te draaien hadden we er toch wel een beetje genoeg van. Daarbij kwam nog dat tommie ons een beetje voor de gek heeft gehouden in het aantal uren… Het was veel langer dan hij eerder heeft aangegeven. We zijn daarbij ook nog eens behoorlijk gaan omrijden. Dit was ook met dank aan tommie! Een tip: nooit een route aanmaken terwijl je rijdt. Dit is te zwaar voor tom. Dan gaat hij fouten maken.

We hadden een reservering in Lodole country house. Dit ligt in de buurt van Bologna. Tenminste wij dachten dat wij een reservering hadden. Mevrouw Alice wist van niks… Hmmm… En nu? Gelukkig heeft mevrouw Alice altijd een noodkamer in reserve. Dit mochten wij dan wel hebben. Ze vond het wel raar twee mannen met een hond. Toch na de vakantie eens uitzoeken bij cafeletto waar het fout gegaan is. De nacht was goed, maar heet! De kamer was niet gelucht en daardoor nog erg warm en die warmte is er niet uit gegaan.

Dag 3

Na een prima ontbijt met veel dolce zijn we op weg gegaan naar onze eind bestemming. Ook weer een route buiten de tolwegen om, maar ook hier heeft tommie toch nog veel te leren van Eva. Hij stuurde ons echt rechtstreeks de rimboe in. Je had minimaal een 4wiel drive nodig om de route te rijden die tommie aangaf. Op een gegeven moment zijn we gaan keren, want we moesten een bergwand op zonder zekering. Dat ging toch iets te ver. Toen hebben we ingegrepen en onze eigen route gemaakt. Wij hebben tommie een poepje laten ruiken. In 1 keer goed en geen bergwand gezien. Helaas door het gezeik met de bergwand hebben we besloten om toch maar een stuk met de tolweg te gaan. Anders werd het wel heel laat.

Zo nu ben je aardig op de hoogte en kunnen we verder met de rest van onze vakantie. Ik spreek je later (als je me zoekt ik zit bij het zwembad…)….

Nesselwang! We are here!

De vakantie van 2012 is begonnen! Vanochtend zijn we om 4.30u opgestaan en om 5.30u zaten we in de auto. Marple achterin en alle spullen mee(hopelijk).

De reis is soepel verlopen, op 1 dingetje na. Eva heeft ons weer in de steek gelaten. Eva is onze onboard reisadviseuse. Ze wordt een beetje vergeetachtig en is regelmatig de weg kwijt en dat is nou juist niet de bedoeling. Ik weet dat ze al 8 is en dat is voor navigatiesystemen natuurlijk net als voor honden keer 4. Nou dan weet je het wel. Maar goed met een vrouw praat je niet over haar leeftijd en moet je een beetje voorzichtig zijn anders zitten ze de rest van de reis te mokken! Rob heeft dus dapper de kaarten gepakt en is als een koning gaan kaartlezen. De wereld was van hem! Feilloos hij ons naar de lokatie gebracht. Met een klein beetje hulp van Eva aan het einde. We hebben een beetje aan haar gleuf zitten frunniken en toen ging het weer even… Ik zeg niets! Maar goed we moeten wel naar haar laten kijken want dit is niet de bedoeling.

We zitten nu op het balkon van onze kamer te genieten van het heerlijke weer. Het is 28 graden en er schijnt een heerlijk zonnetje. We hebben net een wandeling gemaakt de alm op. We waren net Heidi en Peter. Ik was Peter en Rob mag dan kiezen uit de overgebleven karakters wie hij wil zijn. We gingen bij koeien lang met grote bellen om de nek. Echt een voorloper van het mobiele bel-ijzer! Ze bellen elkaar echt op. Marple was natuurlijk mee en dat vonden de koeiedames toch wel erg interessant. Daar gingen de klokken en iedereen kwam kijken naar die kleine koe uit Holland!

Zoals ik al zei we zitten op het balkon en we zijn compleet uitgeteld. Dat tegen een berg oplopen valt niet mee als je dat niet gewend bent. We gaan zo beneden wat drinken en dan rond zeven uur iets eten. Misschien komt er nog een update en anders spreek ik je uit Verona.

Ik spreek je…

 

Osaka, we have arrived…

Na 10 uur en 40 minuten zijn we in Osaka aangekomen. Ik mocht business class vliegen en dat was een belevenis. Eindelijk vliegen zoals het hoort. Helaas ben ik verpest voor het leven, want de volgende keer is het gewoon weer in de economy class en dat is ook prima hoor, maar dat business vliegen is toch wel erg leuk. Heerlijk ruim en je kunt compleet plat slapen. Ongekende luxe!

Ik heb naast een andere IPBer gezeten. Dit was de moeder van een collega van Dethmar. Ik was dus niet helemaal alleen….

Na aankomst is het 1 uur en 10 minuten rijden naar het hotel en de weg daarnaar toe is dodelijk saai. Links en rechts hoge geluidsschermen en geen vluchtstrook, dus het is net of je door een hoge goot rijdt. Daarbij komt nog dat het ook nog behoorlijk regent en dan is het net of je zo weg kunt spoelen.

Het hotel is prima, maar een kamer met twee losse bedden ging er niet in bij de japanners. Het contract met klm is voor 1 kamer met 1 bed en dat jullie dan plotseling twee bedden willen of een wat groter bed dat gaat er niet in. Complete consternatie, die bestond uit fluisteren, achter handen met elkaar praten, smoezelen, in mappen kijken, op de computer kijken, toch weer zeggen dat het contract er was en het toch niet anders kon. Uiteindelijk dan toch maar de baas roepen die duidelijk de opleiding “nee zeggen voor Japanners” met goed gevolg had doorlopen. Het is nee en het blijft nee. Not on my watch! Dethmar en ik slapen dus in 1 bed, maar dat is toch nog best wel groot… We wachten af en anders moet deth maar door het aarbevingsluik heen en op het balkonnetje slapen….

Na het douchen wil Deth slapen. Hij heeft natuurlijk wel moeten werken. Dus ik ben de dichtsbijzijnde winkelstraat op gaan zoeken voor een pin automaat. Helaas was ik vergeten dat je in japan er helemaal niets van snapt… Geen enkele letter. Dus als je probeert je kaart in een gleuf te douwen die dan net doet of jij niet bestaat en alleen een grote reeks krabbels op het scherm geeft als reactie, dan ben je weer helemaal terug. Het resultaat van deze actie was: weer verwonderd staan dat culturen zo veel van elkaar kunnen verschillen en teruglopen naar het hotel en daar vragen waar ik een werkende atm kan vinden. Nu ben ik 20.000¥ rijker en direct weer 1.080¥ armer voor de lunch. Die heb ik dan ook maar in buurt van het hotel gehaald, want helemaal teruglopen trek ik niet meer.

Ik zit nu in de hotellobby dit verhaal te schrijven en een beetje voor me uit te gapen.

Ik spreek je…

 

Osaka, we have arrived…

Na 10 uur en 40 minuten zijn we in Osaka aangekomen. Ik mocht business class vliegen en dat was een belevenis. Eindelijk vliegen zoals het hoort. Helaas ben ik verpest voor het leven, want de volgende keer is het gewoon weer in de economy class en dat is ook prima hoor, maar dat business vliegen is toch wel erg leuk. Heerlijk ruim en je kunt compleet plat slapen. Ongekende luxe!

Ik heb naast een andere IPBer gezeten. Dit was de moeder van een collega van Dethmar. Ik was dus niet helemaal alleen….

Na aankomst is het 1 uur en 10 minuten rijden naar het hotel en de weg daarnaar toe is dodelijk saai. Links en rechts hoge geluidsschermen en geen vluchtstrook, dus het is net of je door een hoge goot rijdt. Daarbij komt nog dat het ook nog behoorlijk regent en dan is het net of je zo weg kunt spoelen.

Het hotel is prima, maar een kamer met twee losse bedden ging er niet in bij de japanners. Het contract met klm is voor 1 kamer met 1 bed en dat jullie dan plotseling twee bedden willen of een wat groter bed dat gaat er niet in. Complete consternatie, die bestond uit fluisteren, achter handen met elkaar praten, smoezelen, in mappen kijken, op de computer kijken, toch weer zeggen dat het contract er was en het toch niet anders kon. Uiteindelijk dan toch maar de baas roepen die duidelijk de opleiding “nee zeggen voor Japanners” met goed gevolg had doorlopen. Het is nee en het blijft nee. Not on my watch! Dethmar en ik slapen dus in 1 bed, maar dat is toch nog best wel groot… We wachten af en anders moet deth maar door het aarbevingsluik heen en op het balkonnetje slapen….

Na het douchen wil Deth slapen. Hij heeft natuurlijk wel moeten werken. Dus ik ben de dichtsbijzijnde winkelstraat op gaan zoeken voor een pin automaat. Helaas was ik vergeten dat je in japan er helemaal niets van snapt… Geen enkele letter. Dus als je probeert je kaart in een gleuf te douwen die dan net doet of jij niet bestaat en alleen een grote reeks krabbels op het scherm geeft als reactie, dan ben je weer helemaal terug. Het resultaat van deze actie was: weer verwonderd staan dat culturen zo veel van elkaar kunnen verschillen en teruglopen naar het hotel en daar vragen waar ik een werkende atm kan vinden. Nu ben ik 20.000¥ rijker en direct weer 1.080¥ armer voor de lunch. Die heb ik dan ook maar in buurt van het hotel gehaald, want helemaal teruglopen trek ik niet meer.

Ik zit nu in de hotellobby dit verhaal te schrijven en een beetje voor me uit te gapen.

Ik spreek je…

 

Na 2100km Porto

We zijn aangekomen. Na 2149 kilometer zijn we in Oporto aangekomen. De afstand valt heel erg mee, maar je bent er wel 2 dagen meebezig.

Gisteren zijn we om 5 uur in de ochtend vertrokken en om 5 uur in de middag waren we in Bordeaux. We hebben hadden een kamer gereserveerd in het Arena hotel bordeaux Sud (Gradinan). Het was geen luxe hotel, maar voor het doel prima. Een door reis-hotel met ultra clean uitstraling. Kamer: prima. Onbijt: goed (zeker voor de prijs!!).

In de ochtend zijn we om 8 uur vertrokken om in Porto rond 5 uur aan te komen.

Weet je wat? Er schijnt hier iets als de zon te zijn. Een geel ding in de lucht die licht geeft en warmte. Erg lekker! Kan ik voor nederland ook erg aanraden.

Porto is een mooie stad. Zeker als je in de achter af steegjes gaat lopen. Je komt dan de echte portogezen? tegen. Leuke smalle steegjes met de was die boven de straat hangt en de betegelde muren van de huizen. Erg mooi en ja we zien ook wel dat er delen van de stad zijn die vervallen zijn en huizen die compleet dicht gemetseld aan de kant van de weg staan, maar geeft de stad ook wel een bepaalde uitstraling. Ik vind het wel op zijn plaats.

Na dat we in Porto zijn aangekomen eerst eens even in onze kamer gaan bijkomen. Het is een tuinkamer en dat betekent dat de kamer midden in de tuin staat. Dit is de eerste hotelkamer die we hebben waar je omheen kunt lopen en de eerste hotelkamer die je op google earth kunt zien. We dachten eerst vergane glorie (zoals in Rome) maar het is prima in orde. De douchekop is groter als onze auto dus we worden zeker nat! De bedden zijn prima, maar iets aan de korte kant. Ach er valt mee te leven.
Na de kamer inspectie en uitrusten zijn we op de bonnefooi de stad in gelopen. Om ergens iets te gaan drinken en te eten. Vis is inderdaad een goede optie in Portugal en zeker aan te raden. Ik heb kabeljauw gehad en Rob zat aan de zalm. De wijn was perfect een witte wijn die nog sprankelde in het glas. Mooi begin van onze vakantie.

Morgen hebben we de hele dag hier.

U hoort nog van ons!