Dag 3: De paden op en de lanen in…

Vandaag zijn we aan de wandel geslagen. Geen hobby van Rob, maar ik vind het wel leuk om eens de wereld buiten de auto te zien. Oostenrijk is natuurlijk wandelgebied nummer 1(uno). We hebben een van de vele Hütten looproutes genomen. Volgens onze hotel eigenaar een vlakke route en gemakkelijk te doen. Uurtje heen en uurtje terug. Met veel gemopper van Rob zijn we aan de wandeling begonnen. Het was iets meer dan een uurtje (misschien was het een Oostenrijks uurtje, net als het Brabants kwartiertje) maar het was veel langer. Rob begon steeds meer te mopperen en langzaam maar zeker werd zelfs de natuur het een beetje beu. Dat ge-azijnpis….

Maar goed de omgeving was heel erg mooi. We liepen langs een beek en die stroomde heel snel omdat het gisteren (en de afgelopen weken) veel geregend heeft. Het geluid was mooi en overstemde alles (zelfs het ge-azijnpis).
Overal ruist het en zie je water stromen. We zijn uiteindelijk na 2 uur heen gestopt, want we moesten ook nog terug. Jammer dat we de laatste 30 minuten niet hebben kunnen afmaken naar Die Hütte, maar het donderde in het hoofd van Rob… We moeten terug… dit is niet gezond… straks kunnen we helemaal niet meer lopen (alsof wij zoveel lopen)… Maar goed ik heb het maar opgegeven en we zijn op terugreis gegaan. Het was “vlakke” route af. In het Nederlands: “het ging berg af”. En dat was toch nog best pittig voor de kuitjes als je dat niet gewend bent.
Na 4 uur stonden we weer bij de auto. Rob heeft de hele auto lopen zoenen en is er in gaan zitten om er de rest van de dag niet meer uit te komen. Het avondeten moest door het zijraam naar binnen geschoven worden.
Voor mij een geslaagde dag en Rob heeft gesport ook een unicum! 
Ik spreek je…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *