Dag 13, Taranto – Locorotondo en naar zee…

Vandaag zijn we naar de andere kant van de hak gereden.

Taranto op zich is niet zoveel aan. Een havenstad met veel industrie er om heen. De stad zelf een beetje smoezelig en ruw aan de randjes. Maar het museum voor archeologie is een must-see!

Grote stukken mosaiek vloer en heel veel complete vasen uit de oudheid, want deze plek van Italië was ooit eens van Griekenland. Ik denk dat dat voor de grexit-problemen was…

Maar voor dit alles zat iets anders: Rob wilde graag naar zijn favoriete winkel, de Coin. Een soort bijenkorf-achtig warenhuis. Nou blijkt dat je daar ook kan parkeren. Ik ben voorstander van parkeergarages in Italië, omdat je dan geen zorgen hoeft te maken over hoe je moet parkeren. Dat gaat hier namelijk met kaartjes die je moet kopen bij de tabaksboer en die moet je dan openkrassen en achter je raam leggen… Allemaal in het Italiaans! Bij de parkeergarage is het betalen achteraf… Veel gemakkelijker!

Okay, waar was ik… O ja… De Coin! Blijkt de Coin te sluiten!!!!! Totale leegverkoop! Tot 80% korting!!! Als een rode lap op een stier! Voor mij was het allemaal niet zo bijzonder, maar voor Rob was het feest! Ik moest me maar even gaan vermaken, want hij was nog wel even bezig!

Nou… Ja…. Zeg… Dat heb ik dan maar gedaan. Tweede ontbijtje genomen en zitten wachten buiten de Coin. Toen hij er een na een drie kwartier weer aankwam viel de schade heel erg mee…

Toen zijn we richting het museum gelopen! De foto's staan hierboven!

Op de terugweg zijn we bij het plaatsje Locorotondo aangewipt. Het is een plaatsje in de categorie: “o, zo mooi, dat moet je gewoon zien”. Voor de rest valt er niet veel te zien in Locorotondo. Alleen dat het heel mooi is.

Het wordt ook wel het witte stadje van Puglia genoemd. Hier boven kan je zien waarom…

Weer terug bij ons huis waren we afgepeigerd. Het is 35' en we hebben twee plekken gedaan. Eerst zwembad en dan effe zitten en bij drinken!

De voordeurbel! Piero onze huisbaas! Of we vanavond meewillen met de boot naar Polignano a Mare. Nou spreekt de lieve man geen woord Engels en wij maar zeer gebrekkig Italiaans! (May van Boxel, waar ben je als we nodig hebben!) maar met Google Translate komen we er uit! Om 18.00u worden we gehaald!

Om klokslag 18.00u staat Piero voor onze deur. Hoezo Italianen zijn nooit op tijd! Of wij willen rijden… Tuurlijk joh.. Geen probleem. Eerst naar zijn zaak. Hij blijkt samen met zijn vrouw fotograaf te zijn. Later blijkt dat hij veel meer kan! Een beetje een moderne Michelangelo. Fotograaf, olijvenperser, botenregelaar en voor zijn uiterlijk een geweldige vrouw regelaar! Hij heeft een hele mooie vrouw!

We gaan samen met een toekomstig echtpaar foto's maken op de boot! We zijn gewoon extra gewicht dat de boot rustig moet houden! Nee, natuurlijk niet! Samen gaan we de boot in! Polignano is wonderschoon! Dat hadden we gewoon gemist!

Het dorpje staat op de rand van het land en het hoogte verschil is op sommige plekken meer dan 50 meter! Er zitten allemaal grotten onder en daar varen we in om foto's te maken.

Heel mooi Piero maakt ook wat foto's van ons… Helaas hadden we onze make-up dame net vrij gegeven deze dag… Het zal ons benieuwen!

Twee dingen over Polignano die je moet weten:

  1. Het de plaats voor de Red Bull schoonspring wedstrijden. Duikers springen van het dorp af zo de zee in. Schijnt erg gevaarlijk te zijn.
  2. Het liedje met daarin Volare oho van Domenico Modugno gaat over Polignano. De hemel die blauw geverfd is.

Om 8 uur waren we moe maar voldaan weer thuis! Wat een mooie dag!

Ik spreek je…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *