Osaka, we have arrived…

Na 10 uur en 40 minuten zijn we in Osaka aangekomen. Ik mocht business class vliegen en dat was een belevenis. Eindelijk vliegen zoals het hoort. Helaas ben ik verpest voor het leven, want de volgende keer is het gewoon weer in de economy class en dat is ook prima hoor, maar dat business vliegen is toch wel erg leuk. Heerlijk ruim en je kunt compleet plat slapen. Ongekende luxe!

Ik heb naast een andere IPBer gezeten. Dit was de moeder van een collega van Dethmar. Ik was dus niet helemaal alleen….

Na aankomst is het 1 uur en 10 minuten rijden naar het hotel en de weg daarnaar toe is dodelijk saai. Links en rechts hoge geluidsschermen en geen vluchtstrook, dus het is net of je door een hoge goot rijdt. Daarbij komt nog dat het ook nog behoorlijk regent en dan is het net of je zo weg kunt spoelen.

Het hotel is prima, maar een kamer met twee losse bedden ging er niet in bij de japanners. Het contract met klm is voor 1 kamer met 1 bed en dat jullie dan plotseling twee bedden willen of een wat groter bed dat gaat er niet in. Complete consternatie, die bestond uit fluisteren, achter handen met elkaar praten, smoezelen, in mappen kijken, op de computer kijken, toch weer zeggen dat het contract er was en het toch niet anders kon. Uiteindelijk dan toch maar de baas roepen die duidelijk de opleiding “nee zeggen voor Japanners” met goed gevolg had doorlopen. Het is nee en het blijft nee. Not on my watch! Dethmar en ik slapen dus in 1 bed, maar dat is toch nog best wel groot… We wachten af en anders moet deth maar door het aarbevingsluik heen en op het balkonnetje slapen….

Na het douchen wil Deth slapen. Hij heeft natuurlijk wel moeten werken. Dus ik ben de dichtsbijzijnde winkelstraat op gaan zoeken voor een pin automaat. Helaas was ik vergeten dat je in japan er helemaal niets van snapt… Geen enkele letter. Dus als je probeert je kaart in een gleuf te douwen die dan net doet of jij niet bestaat en alleen een grote reeks krabbels op het scherm geeft als reactie, dan ben je weer helemaal terug. Het resultaat van deze actie was: weer verwonderd staan dat culturen zo veel van elkaar kunnen verschillen en teruglopen naar het hotel en daar vragen waar ik een werkende atm kan vinden. Nu ben ik 20.000¥ rijker en direct weer 1.080¥ armer voor de lunch. Die heb ik dan ook maar in buurt van het hotel gehaald, want helemaal teruglopen trek ik niet meer.

Ik zit nu in de hotellobby dit verhaal te schrijven en een beetje voor me uit te gapen.

Ik spreek je…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *