Afscheid van Montespertoli en warm welkom bij Angelo

Gisteravond hebben we afscheid genomen van Montespertoli. We zijn lekker uit eten geweest bij I.licchio. Dit is een bistro annex wijnwinkel annex foodshop. Het zit een beetje in de biologische hoek. Veel groente en wat minder vlees. Het is ook wat meer in de raw food beweging. Ze koken dus eigenlijk niets. Het was lekker.

We hebben zelfs het toetje hier gegeten en dus geen ijsje meer…
Dat is maar goed ook, want de temperatuur is zo gedaald dat we het gewoon koud hebben. Het was maar 24 graden. Heel Montespertoli had de jassen uit de kast gehaald en de ijstent was uitgestorven

Dit hebben we eigenlijk nog niet meegemaakt. Er stonden nog net geen Koek en Zopie stalletjes, maar het had weinig gescheeld.

De dag zelf hebben we gevuld met de binnenstad van Pisa, want we hadden de scheve toren al gezien maar binnenstad overgeslagen… zoals zoveel toeristen. Het was aardig, maar een beetje smoezelig. Twee platenzaken voor Rob bezocht dus zijn dag was weer goed.

Vanochtend zijn we gestart met de laatste wandeling met de Beagle rond het huis. Dat is een heerlijke wandeling met opkomende zon en dus koel.

Jammer van de laatste keer, maar ik weet zeker dat we hier nog wel een keer weer naar toe gaan. Het zal niet bij acht keer blijven.

De reis verliep voorspoedig met veel file de andere kant op en richting cinque terra. Plekken waar wij niet naar toe moeten.

Het welkom bij Angelo op Residenzia San Vito was weer erg hartelijk en heerlijk! Dit worden weer drie lekkere dagen!

Angelo had zich weer de vrijheid toegeëigend om een reservering te maken bij Bilbo dei Bardon. Dat zit wel snor vanavond!

Ik spreek je…

Dag 3: De paden op en de lanen in…

Vandaag zijn we aan de wandel geslagen. Geen hobby van Rob, maar ik vind het wel leuk om eens de wereld buiten de auto te zien. Oostenrijk is natuurlijk wandelgebied nummer 1(uno). We hebben een van de vele Hütten looproutes genomen. Volgens onze hotel eigenaar een vlakke route en gemakkelijk te doen. Uurtje heen en uurtje terug. Met veel gemopper van Rob zijn we aan de wandeling begonnen. Het was iets meer dan een uurtje (misschien was het een Oostenrijks uurtje, net als het Brabants kwartiertje) maar het was veel langer. Rob begon steeds meer te mopperen en langzaam maar zeker werd zelfs de natuur het een beetje beu. Dat ge-azijnpis….

Maar goed de omgeving was heel erg mooi. We liepen langs een beek en die stroomde heel snel omdat het gisteren (en de afgelopen weken) veel geregend heeft. Het geluid was mooi en overstemde alles (zelfs het ge-azijnpis).
Overal ruist het en zie je water stromen. We zijn uiteindelijk na 2 uur heen gestopt, want we moesten ook nog terug. Jammer dat we de laatste 30 minuten niet hebben kunnen afmaken naar Die Hütte, maar het donderde in het hoofd van Rob… We moeten terug… dit is niet gezond… straks kunnen we helemaal niet meer lopen (alsof wij zoveel lopen)… Maar goed ik heb het maar opgegeven en we zijn op terugreis gegaan. Het was “vlakke” route af. In het Nederlands: “het ging berg af”. En dat was toch nog best pittig voor de kuitjes als je dat niet gewend bent.
Na 4 uur stonden we weer bij de auto. Rob heeft de hele auto lopen zoenen en is er in gaan zitten om er de rest van de dag niet meer uit te komen. Het avondeten moest door het zijraam naar binnen geschoven worden.
Voor mij een geslaagde dag en Rob heeft gesport ook een unicum! 
Ik spreek je…

Dag 2: van sneeuw naar koeien

Vandaag zijn we in de omgeving gebleven van Längenfeld.

64 kilometer berg op en af. We zijn naar het hoogste punt geweest dat je met de auto kunt bereiken.
Op de achtergrond zie je de Rettenbach gletsjer. In de zomer in de sneeuw. Voor River was het een geweldige ervaring…
Daarna zijn we doorgereden naar het plaatsje Vent waar de hoogste boerenbedrijven liggen van Europa. Je moet maar ergens uniek in zijn! Mooi was het wel!

Zo dit was het voor vandaag… ik ben op! Tot morgen!

Ik spreek je…

Op weg naar Italië

Vandaag zijn we gestart met her eerste deel van onze vakantie. Op weg naar Oostenrijk. 765km voor de boeg!

Alles gaat prima tot we onderaan in Duitsland zijn. Dan begint het gedonder! Bouwplaats na bouwplaats. De meeste kunnen we rustig rijdend voorbij, maar op het einde staan we toch in de rij. 30 minuten vertraging, maar dat gaf de navigatie ook al aan.

In Oostenrijk was het minder succesvol! Daar stond helemaal niets op de navigatie, maar in Heiterwang heeft plaatselijke brandweer bedacht om een feestje te organiseren. Hierdoor staat de hele Fernpass vast! Meer dan 1 uur vertraging… stap voor stap de bergen door. Het is afzien aan het einde van de reis!

kerk Längenfeld